Home | Mijn Zusje Rap Niels | Dagboek Christel | Ziekte | De Opkikkerdag | Verloving | Trouwen | Foto's trouwen | Interview Yes | Urn Christel | Leuke dingetjes | Wilma's PSP kunst | Micky | Christel's 19e verjaardag | Gedichten | Foto's | Danielle's pagina | Links

  

 Christel en haar grote trouwe vriend Micky….

 

          Vriendschap van een hond………

 

De vriendschap van een hond is een vriendschap voor het leven
voor een ander onbekend, hoeveel een hond kan geven.
Want ben je eens verdrietig, hij kijkt je dan zo aan
alsof hij zeggen wil "ik zal altijd naast je staan".
En als je dan weer vrolijk bent dan slaat hij met zijn staart
en blaft alsof hij tegen je zegt "dat hebben we weer geklaard".
Zo'n vriendschap is een wonder om te beleven
zo'n vriendschap kan geen mens, geen mens kan zoiets geven.

 

                   

 

 

 

Na het overlijden van onze vorige hond, hadden Carel en ik besloten om geen hond meer te nemen, vanwege dat we nu wat meer vrijheid zouden krijgen ook gezien de kinderen nu groter worden dus dat we nu niet meer zo gebonden zijn.

Maar het gevoel om weer zo’n trouwe vier voeter te hebben werd bij Christel, Niels en mij heel groot.

Christel en ik gingen een paar keer naar het asiel om te kijken of er een lief hondje zou zitten en ja hoor… wel meer dan 1.

Wij naar huis en toen Carel thuis kwam raakte we er niet over uitgepraat.

Nee, zei hij, we nemen geen hond meer dat hadden we toch afgesproken.

De volgende dag (wij lieten het er niet bij zitten) namen Christel en ik eens een kijkje op het net.

Zo kwamen we de site van stichting aai tegen….. en wat we toen zagen….

Een hele mooie witte herderachtige pup van 2 maanden… we waren helemaal verliefd.

Maar hoe pakken we dit nu aan zei Christel, hoe kunnen we papa nu overtuigen dat we helemaal verliefd zijn op deze hond en dat we die graag zouden willen hebben.

Na een tijdje denken had ze iets bedacht om Carel overstag te laten gaan.

De foto die op de site stond had ze gekopieerd en als achtergrond op de pc gezet met daar onder de tekst ”papa please

Toen Carel thuis kwam en dit zag kon hij geen nee meer zeggen… die zelfde avond zijn we Micky gaan halen en wat was Christel gelukkig en wij ook hoor J

Toen Christel 2 oktober 2002 te horen kreeg dat ze kanker had wilde ze het zelf tegen iedereen vertellen, wij mochten dat niet van haar.

Zo ook tegen onze hond Micky….. dat heeft ze ook gedaan en toen ik later vroeg”hoe of wat” zei ze, dit is iets tussen Micky en mij.


Altijd als Christel naar Nijmegen moest voor een chemo, of naar Eindhoven in het ziekenhuis was het net of Micky merkte dat zijn vrouwtje weer weg moest voor een paar dagen en als Christel hem dan wilde knuffelen en afscheid nemen ging hij in zijn mand liggen… zo van… ze laat me weer in de steek.

Elke dag belde Christel naar huis om haar “poppetje” te spreken (zo noemde ze Micky) en ze vertelde honderd uit tegen Micky en als Micky de hoorn aan zijn oor kreeg was het net of hij wist wie er aan de telefoon was, zijn oortjes gingen op en neer, hij snuffelde aan de hoorn en kwispelde met zijn staart. En Christel vond dat prachtig om te horen als wij dat dan tegen haar zeiden. Zie je wel zei ze dan, hij weet dat ik het ben…..

 

 

  Als Christel weer thuis kwam uit het ziekenhuis werd ze uitbundig begroet door Micky en als Christel dan op haar bed ging liggen kwam Micky erbij liggen en ging niet meer bij haar vandaan.
Als er bezoek kwam ging Micky tussen het bezoek en Christel zitten of liggen zo van                         “ afblijven van mijn vrouwtje” Hij was niet agressief maar je moest gewoon van Christel afblijven zij was van hem, Micky was zelf veel te blij dat ze thuis was en wilde daar zelf ook van genieten
J

Toen Christel voor 6 weken naar Duitsland ging voor een alternatieve behandeling wilde ze Micky graag mee nemen, maar wij vonden dat een  heel gedoe. We lieten hem dan ook thuis bij oma.

Nou dat was dus geen goed idee, na een week miste Christel Micky heel erg.
Ik ging voor een weekje naar huis en toen vroeg Christel als je terug komt neem je dan Micky mee, mam?

Ik vond dat ik dat maar moest doen, alleen hadden we een probleem…. Om Micky mee te nemen naar Duitsland moet hij ingeënt zijn voor hondsdolheid en dat was hij niet. En dat minimaal 6 weken voor vertrek.

Dus wat nu???????????

Ik trok mijn stoute schoenen aan en ging met Micky naar de dierenarts legde het verhaal uit en vroeg of het mogelijk was om hem mee te nemen naar Duitsland.
Eigenlijk niet, zei de dierenarts, maar als ik nu de datum in het paspoort naar 6 weken terug zet, mag hij wat mij betreft mee. Ik noem de dierenarts zijn naam maar niet anders krijgt hij er misschien problemen mee en dat willen we niet. Christel was overgelukkig toen ze hoorde dat Micky mee zou komen naar Duitsland.

Zo is Micky toch nog 4 weken mee geweest, geen mand bij….. nee tuurlijk niet, lekker bij Christel op bed zoals altijd lekker veel wandelen aan zee en flink verwend worden door Christel… heerlijk vonden ze het saampjes.



 

Christel moest elke dag veel medicijnen in nemen, en dat was elke dag heel wat. Vooral s’ochtends als ik haar dan wakker moest maken voor de medicijnen was ze meestal niet zo aardig tegen mij omdat ik haar dan zo vroeg wakker maakte. Micky was toen nog altijd beneden, maar op een zeker moment kreeg hij in de gaten dat als ik Christel’s medicijnen klaar aan het maken was dat ik daarna na naar boven ging om ze te geven aan Christel.  Dus toen hij dat weer hoorde ging Micky al naar boven, ik maakte de deur zachtjes open dan ging Micky naar binnen en sprong haar bed op en werd ze helemaal afgelikt door Micky… dat vond ze prachtig en ik dus ook(ik kreeg geen moppers meer) dus vanaf dat moment heeft Micky haar voortaan elke dag wakker gemaakt en dat was een top oplossing J


                                                                                                                Lekker saampies op bed.....

 

Thuis gekomen van Duitsland moest Christel na 4 dagen weer naar het ziekenhuis in Eindhoven omdat ze veel last had van haar schouder. Een dag later bleek dat ze een longbloeding had. De artsen zeiden dat ze de nacht niet zou halen. Ik vroeg aan Christel zou je het fijn vinden als Micky naar het ziekenhuis komt. Ja, natuurlijk vond ze dat heel fijn, dus ik aan de verpleegkundige vragen of dat mocht…. En ja hoor dat mocht zeker. Ruud (een vriend) en Lianne (een vriendin) gingen Micky halen.
Toen ze binnen kwamen werden ze met bewaking in een aparte lift naar boven, naar Christel gebracht.

Micky vond het wel even vreemd op de kamer van Christel maar nadat hij eerst aan alles had gesnuffeld, ontdekte hij Christel en ging naast haar staan (het liefst bij haar liggen)en werd weer uitbundig geknuffeld door haar. Het was geweldig dat Micky mocht komen.

Christel is de zelfde avond naar huis gegaan dat wilde ze graag en gelukkig kon dat ook…. En wat iedereen verwonderde Christel haalde de nacht WEL! En nog vele nachtjes daarna…J

 

 

 

En zo is Micky altijd aan haar zijde gebleven. Christel is nog 4 maanden bij ons mogen blijven en Micky is steeds aan haar zijde geweest, zelfs s’nachts bleef hij bij haar.

In december vroeg Christel of ze nog een hondje mocht…. Ik dacht wat krijgen we nou?

Christel wilde heel graag een Beagle zei ze. Ik zelf ben ook een honden gek en vond het niet erg om 2 honden te hebben, alleen ik had mijn handen vol aan de verzorging van Christel dus kon op dat moment geen hondje erbij. Daar had ik geen tijd voor…. Zo’n hondje moet toch weer opgevoed worden en zeker een Beagle……

                

Ik beloofde haar dat als zich weer beter zou voelen en niet zoveel verzorging meer nodig had, dat ik er nog eens over na zou denken.

 

Maar helaas ging het niet beter met Christel.
Micky merkte dat ook “mooi om te zien dat een hond dat ook voelt” (als je dat zo mag zeggen)

Micky was en bleef constant bij Christel in de buurt en als er weer een dokter kwam of iemand van de thuiszorg dan was Micky er ook om zijn vrouwtje te beschermen.

Wat ik eerder vertelde, dat Micky niet agressief is, was hij dat nu af en toe wel… Micky liet zelfs een keer zijn tanden zien toen ik Christel wilde verzorgen… zo van weg jij… Christel is van mij!

Maar meer als zijn tanden laten zien heeft hij verder nooit iets gedaan.

 

 

 

De avond dat Christel overleed, was Micky ook weer aan haar zijde, zoals altijd het geval was…

Na een tijdje wilde Micky weer bij Christel liggen, maar ik vond dat niet zo’n goed idee. Carel vroeg, waarom niet? Dus toch maar bij Christel op bed…. En het was zo verwonderlijk… normaal nam hij een aanloop en sprong op bed, maar nu ging hij heel voorzichtig het bed op ging languit naast Christel liggen en likte aan haar gezicht, nek en handen. Na een minuut of 5 ging hij van het bed af en ging zijn mand in. Micky was verdrietig heel verdrietig.

Rond 22.00 uur wilde Niels, Micky uit gaan laten. Normaal als we de riem pakken dan rent Micky naar de voordeur….. yessssssssss ik mag mee.

Maar deze keer niet, Micky wilde niet mee. Hij kwam wel uit zijn mand niet om mee te gaan maar om bij Christel te gaan kijken.

En daar is hij nog een hele tijd gebleven.

Uit eindelijk is hij toch maar mee uit gegaan met Niels, maar liever niet.

 

 

 

De dagen dat Christel thuis opgebaart lag, ging Micky elke dag even naar haar toe, even ruiken even over haar handen likken… Hij werd niet gestuurd door ons, maar deed dit echt uit zich zelf.

En als er mensen kwamen om afscheid te nemen van Christel, was zoals gewoonlijk Micky erbij.

 

Tijdens de uitvaart van Christel was natuurlijk Micky erbij. Dat had Christel ook aangegeven dat ze dat graag wilde.

En het was heel frappant, na een tijdje toen de dienst aan de gang was en er een stilte viel   …. Begon Micky te janken…. Nou we kregen er gewoon kippenvel van….

 

 

 

Een maand na het overlijden van Christel, dacht  ik er weer aan dat ze graag een Beagle wou.

We hebben als eerbetoon aan haar een Beagle genomen, en we noemden haar Balou,  en ik weet zeker dat ze heel erg blij is dat we dit voor haar gedaan hebben.

  

                                                              
           Balou, 9 weken                                                                                                2 maatjes 4ever

   

Micky is ook blij met een maatje merken we en we hopen dat we van allebei nog heel lang mogen genieten…. Balou is een schat omdat we daar toch  de eerste maanden veel mee bezig zijn geweest (cursussen) en veel geduld hebben J maar zij heeft aan ons veel afleiding gegeven en dat was goed.

En Micky……………. Tja, wat je moet over hem nog zeggen…. Hij heeft ons hart gestolen en zal altijd nr. 1 zijn voor ons…. Hoewel dat wel moeilijk is… want Balou dring zich erg op en wil Micky van zijn 1e plaats verdrijven J  Ach er kunnen er ook 2 op de 1e plaats he…..


Op cursus met Balou jaja...
we hebben al 2 diploma's

 

 

Laatste wijziging op: 25-02-2006 21:36