Home | Mijn Zusje Rap Niels | Dagboek Christel | Ziekte | De Opkikkerdag | Verloving | Trouwen | Foto's trouwen | Interview Yes | Urn Christel | Leuke dingetjes | Wilma's PSP kunst | Micky | Christel's 19e verjaardag | Gedichten | Foto's | Danielle's pagina | Links

 

Het huwelijk van Peter en Christel

 

Hierbij het verhaal van de bruiloft van Peter en Christel op 15 januari 2004.

Het is allemaal begonnen met een oproep van de redactie van het EO programma Jong waarin er werd gevraagd of er iemand interesse had om hun verhaal te doen

 

Onderwerp : oproep TV-programma

Datum : 11/12/2003 15:08

 

Mijn naam is Nynke Nammensma en ik ben redacteur bij het programma JONG. In JONG vertellen mensen tussen de 14 en 30 jaar hun verhaal n.a.v. een bepaald thema. Het zijn gevoelige onderwerpen; gebeurtenissen op zowel maatschappelijk, als medisch vlak.
Ik ben op zoek naar een jongere die ernstig ziek is en zijn/haar verhaal op televisie zou willen vertellen en voor wie wij een laatste wens kunnen realiseren.

Ken je iemand of zou je zelf graag eens contact met mij willen opnemen, bel of mail dan naar:

Nynke Nammensma
nynke@skyhightv.nl
Tel. 035-6263008

 

Ik had dit zien staan en heb overlegd met Christel of dit iets voor haar was, na een dag of twee zei ze dat het haar wel leuk leek maar ik moest maar reageren.

 

De mail die ik stuurde was als volgt”

 

Hoi Nienke,

ik wil reageren op jou oproep in het forum van kanker-actueel.

Ik ben Carel van Loon en heb een dochter Christel van nu 18 jaar, waarbij

een kanker is geconstateerd in oktober 2002.

Zij heeft een vorm van botkanker (Osteosarcoom) die alleen bij jeugd voorkomt, zij heeft in december 2002 haar linkerbeen af moeten geven hierdoor. Zij heeft 16 chemokuren ondergaan in het UMC  Radboud  te Nijmegen en het zag er hoopvol uit tot augustus 2003. Toen kreeg ze complicaties en is er tijdens onderzoeken dat ze ondanks de kuren de uitzaaiingen toch gegroeid waren en tevens bleek dat er tromboses zaten in en om haar hart. Op die dag 11 augustus kregen we te horen dat ze niets meer voor haar konden doen en dat ze nog maar moest genieten van de dagen die haar nog gegund waren. De verwachting was dat ze hooguit nog een paar maanden zou hebben.

Een paar dagen later was ze zover hersteld van de  kuur en complicaties, dat ze naar huis mocht. Zodra ze thuis kwam ging het herstel eigenlijk zo goed dat wij eigenlijk niet konden geloven dat we maar moesten gaan zitten wachten totdat het moment kwam dat ze zou gaan sterven. Wij zijn toen op internet gaan kijken en overal gaan informeren of er in het alternatieve circuit nog iets was om te proberen.  Wij zijn toen naar Duitsland gegaan naar een Heilpraktiker die haar immuunsysteem heeft verbeterd en tevens de kanker heeft  proberen te aanpakken. Zij heeft toen vijf en halve week daar behandelingen gehad en was in onze ogen goed opgeknapt, voor zover wij dat konden beoordelen. Toen wij donderdag's weer thuis waren gekomen en ze een paar dagen flink er op los had geleefd, kreeg ze de dinsdag erna een longbloeding en was haar toestand zeer kritiek. Op woensdag middag was het zo erg dat de artsen zeiden dat ze de nacht niet meer zou halen, wij als ouders hebben toen besloten dat als ze dan toch zou moeten sterven dan maar liever thuis zou moeten gebeuren. De artsen hadden haar 1% gegeven dat ze de nacht zou halen. Vanaf het moment dat ze thuis was gekomen stabiliseerde haar toestand. Toen wij aan het bespreken waren wie er bij haar zou blijven gedurende de nacht vond ze dat maar onzin, want ze ging lekker slapen en ze zou de andere dag wel weer lekker wakker worden. Wij vonden dat we dat niet konden maken, zei antwoordde erop "als jullie morgen gebroken willen zijn, mij best" maar voor mij hoeft het niet.

Gelukkig is ze er boven op gekomen, en later zei ze dat ze niet het idee had dat ze zou sterven want als je de verhalen moet geloven zou je dat aan moeten voelen komen en dat had ze niet.

Nu vraag je natuurlijk af waarom ik dit verhaal opstuur, wij als gezin ouders, broer en vriend en familie en vrienden, hebben zoveel steun gehad van haar in het ziekteproces dat het de moeite waard zou zijn om er een tv programma over te maken. Een persoon die op 16 jarige leeftijd te horen krijgt dat ze kanker krijgt en ondanks alles voor 100  % positief blijft en knokt voor alles wat ze nog wil bereiken in haar leven, is een voorbeeld voor heel veel personen. 

Wij spreken dan ook met trots over onze "wonderdochter".

Dit is nog maar een klein gedeelte van  haar verhaal over de laatste 15 maanden, ik zou er een boek over kunnen schrijven.

Lekker knuffelen

 

Dit document had ik 15 december gestuurd en de 16e had ik al een reactie gehad en een paar dagen later was er al een eerste oriënterend gesprek met 2 redactieleden n.l. Nynke en Karlyn.

Peter en Christel’s wens was al vanaf de dag dat er geen behandeling meer mogelijk was om te trouwen, en zij maakten ook deel uit van de redactie van het  programma de Weddingplanner en de vraag was of dat niet iets voor hun was.

De eerstvolgende dagen was er een intensief telefonisch contact tussen ons en de redactie.

Op 24 december werd er besloten dat er met hun een tv uitzending hiervan gemaakt zou worden.

Wat er toen gebeurde was een situatie van heel veel stress, afspraken werden gemaakt wie wat zou doen.

Hun zorg was de mooie locaties enz. en wij moesten zorgen voor de bloemen, het diner, kaarten, de fotograaf en kleding en nog een aantal zaken. Het probleem was alleen dat heel veel zaken gesloten zijn tussen kerst en oud en nieuw. Je kon wel stellen dat de spanning heel hoog opliep in huize van Loon, en zeker toen op vrijdag  9 januari  2004 de eerste opnamedag was. Toen hun ’s morgens vroeg al voor de deur stonden en er 5 man binnenviel hadden wij zoiets van “Woh wat gebeurt hier”. Maar na een kennismakingsronde en een kop koffie werden we toch wat kalmer, en toen eenmaal de opnames begonnen ging het al snel een stuk beter.

De crew was erg aardig en behulpzaam en het vlotte heel goed, alleen was het soms moeilijk dat we niet zo mochten kletsen en lachen als de camera liep. Na de middag ging de cameraploeg met Christel een bruidsjurk uitzoeken en dit was een hele zware klus voor Christel, maar toen ze weer thuis was straalde ze van oor tot oor en vertelde helemaal niets. In het weekend werd Christel heel erg ziek en wij waren bang dat hierdoor de trouwerij niet door kon gaan. ’s Maandags kwam de huisarts en kreeg ze een “paardenmiddel” om op te knappen  en wonder boven wonder hielp dit. De dinsdag erna kwamen ze nieuwe opnames maken en ze  gingen ’s middags een cadeau uitzoeken voor Peter. Wat we achteraf begrepen was dat er al met Peter gefilmd was en dat hij al op de diverse trouwlocaties had gekeken en de trouwauto uit gekozen had.

 

En toen kwam de grote dag Donderdag 15 januari 2004.

Het had al dagen van te voren geregend, op deze dag zou het droog blijven en zelfs de zon liet zich zien.

’s Morgens om half 11 kwamen ze weer “ons huis bezetten” en nu waren er 7 personen

Het team van de Weddingplanner

Mike en Mike camera en geluid, Nynke Nammensma redactie, Wilfred Drechsler regie, Mark Dik presentatie en 

 

Tom Sebastian, John Beerens, Yvonne Cloin van lnr 

John  Beerens de kapper en Tom Sebastian visagie en Yvonne die het gedurende dag bij zou houden.

Na het nodige gefrunnik aan het haar en het smeren van mascara enz en het absoluut het tot verboden verklaarde gebied tenminste voor alles wat niet tot programmateam behoorde of moeder was  werd het stilletjes aan half een.

En toen kwam er een prachtige oude Rolls Royce voorrijden met Peter en Jayno (bruidsjonker). En toen Peter aanbelde kwam Mark naar buiten met Christel naar hem  toe, en oh  my god wat zag ze er  schitterend uit en er kwamen een flink aantal tranen van ontroering.

 Op de foto met de gasten

De rest van de dag ging als in een roes voorbij, het trouwen voor de wet in de Burcht in Eindhoven was een mooie locatie en heel erg intiem. Daarna gingen we naar de Willibrordus kapel in Waalre een plek waar de romantiek van afdroop en waar ik de bruid weg mocht geven als vader zijnde. Na afloop van de dienst werden er allemaal witte ballonnen opgelaten met sterretjes en dit tegen een schemerende achtergrond.

Het was werkelijk een plaatje uit een super romantische film.

Ballonnetjes met sterretjes

Ondertussen was Christel heel erg vermoeid geraakt en  wilde ze gaan rusten. Toen we naar het Kasteel Heeze gingen was de entree hier heel erg leuk, ontvangst bij de poort door een lakei, vuurpotten op de oprijlaan, lantaarn met kaarsen verlichtten de binnenplaats, jaja werkelijk alles was gedaan om het heel erg te laten slagen.

Eenmaal binnen was er voor Christel de gelegenheid om te rusten en de rest van de gasten konden een drankje nuttigen. Toen het diner geserveerd werd was het duidelijk, dat toch nogal wat mensen heel erg omhoog zaten met hun emoties. Maar dat hoort erbij op een trouwdag en vooral op deze hele speciale dag en speciale reden.

 

Toen aan het begin van de avond de gasten kwamen voor het feest en het steeds gezelliger werd kwam voor Peter en Christel een hele speciale gast n.l. David uit Idols.Hij had n.l. ook al gezongen op hun verloving,

En toen hij zei dat hij ook wel een keer zou willen trouwen kon Christel het niet nalaten om te zeggen “wat let ons”. J

Na een aantal liedjes gezongen te hebben en beloofd te hebben om bij een volgende feestelijke gebeurtenis weer van de partij te zijn, en de pas uitgekomen single gesigneerd en overhandigd te hebben werd het tijd voor hem om te gaan. 

 

Even later werd er afscheid genomen van het team van de Weddingplanner en ook voor Peter en Christel was het hoog tijd om naar de laatste verrassing te gaan. Dit was n.l. een bruidssuite die Peter voor Christel geregeld had, nadat ze aangekomen waren in de suite was het snel duidelijk  dat onze aanwezigheid lang genoeg geduurd had, met andere woorden we konden ophoepelen.

En wat er toen nog gebeurd is willen we niet weten. 

Al met al is het een schitterende dag geweest, van de camera’s hebben we bijna geen last gehad en tot slot het team van de Weddingplanner heeft een grandioze indruk achtergelaten bij ons. Op ieder moment waren ze attent en straalden ze uit dat ze plezier hebben in het vervullen van Peter en Christel’s wens en het maken van het programma.

 

                          Morgen ben ik de bruid      

                                                                                                     Bemoedigende woorden van Marc voor Wilma

 

Laatste wijziging op: 10-01-2007 12:22