Home | Mijn Zusje Rap Niels | Dagboek Christel | Ziekte | De Opkikkerdag | Verloving | Trouwen | Foto's trouwen | Interview Yes | Urn Christel | Leuke dingetjes | Wilma's PSP kunst | Micky | Christel's 19e verjaardag | Gedichten | Foto's | Danielle's pagina | Links

 

 

 

Na een periode van spanning was het dan eindelijk zover, het was vrijdag 9 mei 2003 en we waren met zijn allen zeer nieuwsgierig wat er die dag zou gaan gebeuren.

We hadden de koffie al bruin voor de dames van de Opkikker, maar tegen 10 uur ’s morgens al wie er kwam geen opkikker dames. Even na tienen ging de bel en er stond een chauffeur van een Eindhovense taxicentrale met een bus voor de deur. Hij kwam ons ophalen en hij mocht verder niets zeggen waarheen enzovoorts. Dus wij in nog meer spanning, misschien wel naar Eindhoven airport en vandaar uit ???? 

               Onderweg naar ????

 

 

Maar al gauw bleek hij daar niet naar toe te gaan, we gingen richting Utrecht – Amsterdam. Maar goed we wisten nog steeds niets en de chauffeur bleef maar zwijgen en gaf zelfs toen we hem probeerden om te kopen met snoepjes e.d. geen krimp, hij bleef maar glimlachen en zei dat alles wel goed zou komen we moesten het maar vertrouwen. Na een uurtje bleek dat we richting Amsterdam te gaan en toen gingen we opnieuw gissen, maar toen hij de voor ons bekende afslagen niet pakte wisten we het helemaal niet meer. Volgens ons ging hij de laatste afslag terug naar Amsterdam om vervolgens door oud Amsterdam terug te rijden naar de achterkant van het Centraal station.

En wij maar kijken of we Eika zagen met haar grote bos met vlechtjes, maar alles wat we zagen waren een paar dames die maar op en naar aan het lopen waren om wat bij te verdienen.

Maar eindelijk zagen we dan Eika en Marianne lopen, wat bleek had ze al haar vlechtjes niet meer. Na een hartelijk welkom en de nodige waarschuwingen gingen we aan de wandel door het C.S naar de voorkant. Het bleek dat we ervaren Amsterdamse gidsen hadden, ze hadden er zelf n.l. gewoond. Al gauw kwamen we bij de eerste bestemming aan, een oud Amsterdams koffiehuis aan de haven. Het eerste probleempje was er al want ze hadden toegezegd dat ze een lift hadden, maar die was pas over een aantal weken klaar, geen probleem zei de eigenaar “we dragen Christel wel met de rolstoel naar beneden”maar dat wilde ze niet, dus ging ze op haar bips naar beneden.

 

Lunchen

 

Hier hadden we een lekkere lunch en de benodigde koffie om tot rust te komen. Tijdens de lunch kwamen de eerste lachsalvo’s al naar voren en dat zou tot laat in de avond zo blijven.

Opeens kregen Christel en Peter een cadeautje, en toen ze dat opengemaakt hadden bleek het voor beiden een kettinkje te zijn met een hartje wat in tweeën gebroken was met hun namen erin gegraveerd.

 

Kadotjes uitpakken leuk

 

Ook voor Niels hadden ze een cadeautje in de vorm van een bon voor lekker te ruiken. Toen we na een ruim een uur verder gingen wisten we nog steeds niet wat er verder ons nog te wachten stond. Al gauw bleek dat Eika en Niels het heel goed met elkaar konden vinden, en zij waren het er al heel snel over eens dat een wandeling over de wallen standaard hoorde bij een dagtrip naar Amsterdam. Maar ook gingen we die richting uit, uiteindelijk gingen we naar de Kalverstraat om gezellig te shoppen. Wat uiteindelijk de zoveelste pet voor Christel opleverde, we wisten niet dat deze straat zo lang was. (puf puf). 

 

Tata Spiegelbeeld

 

 

We mochten niet klagen over het weer want het was een redelijk droge dag, met het zonnetje wat zich regelmatig liet zien. Toen we al heel ver de Kalverstraat in waren gelopen gingen we opeens een zijstraatje in en kwamen we uit bij het Amsterdams Historisch museum, dit in het kader van het culturele gedeelte van de dag. Toen we het gebouw binnentraden bleek het heel erg interessant te zijn, want er was werkelijk van alles te zien uit de historie van onze hoofdstad, van oude kroegjes  tot voorwerpen uit de 2e wereldoorlog.

 

Witkar racing

 

Ook kon je rijden in de zogenaamde witkarren uit de provo jaren 70, daaruit bleek dat rijden toch moeilijker is dan dat het lijkt. Als we de schades hadden moeten vergoeden die gemaakt waren, waren zowel wij als stichting “de Opkikker” failliet geweest. Toen we een klein uurtje binnen waren geweest moesten we opeens snel gaan worden om het volgende onderdeel van het programma te gaan halen, ondanks alle goede bedoelingen van Marianne zijn we toch nog een kijkje gaan nemen op het begijnhof. Dit is werkelijk een prachtig plekje in het hartje van de stad, met mooie huisjes en ook veel groen om lekker op rust te komen. Maar toen moesten werkelijk gaan rennen om de rondvaartboot te halen, eenmaal aan gekomen daar bleek het volgende moeilijke punt voor Christel. Hoe kom je n.l. met een been de rondvaartboot op via het trapje??(of is het af) Maar met een aantal kontjes en hulp van de schipper en ons is het toch goed gelukt. We kregen de beste plaatsen op het schip en zelfs drankjes van de schipper. Tijdens de rondvaart zijn we langs een aantal bezienswaardigheden gekomen, zoals het smalste grachtenpand, de zeven bruggen, het VOC schip, op de spiegel van dit schip was het “zelfportret van onze schipper” uitgebeeld. Ondanks het in de strijd gooien van de vrouwelijke charmes van Eika en Marianne wilde de schipper ons niet afzetten aan de achterkant van het C.S.  Toen we weer aan wal stonden moesten we zogenaamd de auto gaan zoeken die de man van Marianne in de buurt van het C.S had geparkeerd, dus alweer een heel eind lopen (goed voor onze conditie). Toen we in de buurt aangekomen waren kreeg Marianne een helder moment, we stonden voor het havengebouw en als je daarboven in staat zou je een schitterend uitzicht over het IJ en de stad hebben, dus ging ze vragen of we even mochten gaan kijken. Dat mocht en wij met de lift naar 11 hoog, het kon nog een hoger maar dat was minder geschikt voor rolstoelen zei ze (jaja). Op 11 aangekomen was dit een Japans restaurant, die waren op de hoogte van ons kijkje daar zeiden onze opkikker dames.      

Maar na de nodige foto’s en de sanitaire stop konden we net zo goed maar wat drinken. Wij kregen een reeds gedekte tafel aangewezen en we moesten een kimono aan trekken en dat voor wat drinken. (Uhum) Al snel bleek dat dit de volgende verrassing was tijdens Christel’s opkikkerdag. Ook hier was het lachen met tranen met tuiten, te kleine kimono van Christel’s vader ( of toch maar gaan lijnen) en het gestuntel met het eten van de gerechten met stokjes. 

 

Eten met stokjes moeilijk he!

 

Toen onze kok aan tafel kwam bleek al gauw dat we over het eten bij de Japanner gehoord hadden ook wel waar is, het was werkelijk formidabel wat hij met eten kon doen. Het gejongleer met spatels en vuur en de snelheid waarmee hij dit deed was geweldig. Ook de manier waarop hij bier kon drinken was een wereldrecord. Ondanks dat niet iedereen dacht dat hij de gerechten ook werkelijk zou lusten, is er werkelijk alles opgegeten en dat met de stokjes. Het eten met stokjes heeft wel een voordeel, je kan n.l. niet snel eten ook al zou je het willen. Toen we genoten hadden van de kookshow en het diner werd het tijd om terug te gaan naar Eindhoven. Eerst hebben we kunnen genieten van de rijstijl van onze Opkikker dame en het dwingende in haar stem om het maar rustig te hebben toen we vertrokken vanuit Amsterdam. Toen we na ruim een uur in Eindhoven aankwamen bleek dat we nog niet naar huis gingen, maar naar het gemeenschapshuis “de hoeksteen”  in de onze buurt, om nog een afscheidsdrankje te nuttigen.

 

Feestje als einde

 

Toen we daar naar een zaaltje gingen, bleek daar bijna iedereen te zijn die de afgelopen tijd veel voor ons hebben betekend. Tijdens het genot van een drankje, hapje en een gezellig muziekje hebben we daar nog een aantal uurtjes gezellig zitten kletsen. En of het nog niet al genoeg geweest was, kregen we van de dames van de opkikker nog een aantal cadeautjes. Ook vele van de vrienden die er waren hadden nog een aardigheidje meegenomen. We kwamen na twaalf uur pas thuis, en dit heb ik de volgende dag geweten. Ik heb n.l. geslapen tot 6 uur ’s middags. Maar dat had ik er voor de Opkikkerdag graag voor over. Het allerfijnste van deze dag was dat dit een moment was uit een zeer moeilijke periode, waarin je even je zorgen kon vergeten en dit alleen maar een dag was om te genieten. Ik wil iedereen die deze dag mogelijk hebben gemaakt heel erg hartelijk bedanken, speciaal Eika en Marianne, en ik hoop nog heel erg lang na te kunnen praten over deze dag.

Bedankt Christel en familie

     

Laatste wijziging op: 10-01-2007 12:19