Home | Mijn Zusje Rap Niels | Dagboek Christel | Ziekte | De Opkikkerdag | Verloving | Trouwen | Foto's trouwen | Interview Yes | Urn Christel | Leuke dingetjes | Wilma's PSP kunst | Micky | Christel's 19e verjaardag | Gedichten | Foto's | Danielle's pagina | Links

Urn Christel

 

Na het overlijden van Christel komt natuurlijk de vraag wat je moet doen met de as bestemming. Hiervoor heb je verschillende mogelijkheden, zoals uitstrooien op diverse plaatsen zoals het terrein bij het crematorium, over zee of vanuit een vliegtuig. Je kan ook een urn plaatsen in een graf op een begraafplaats, of je kan de urn plaatsen in een urnenmuur op een begraafplaats of crematorium naar keuze.

 

 

We hebben hier heel lang over na moeten denken, wat we wilden.

Als er dan na 6 weken een bericht komt dat de as vrij gegeven wordt, dan moet je na gaan denken wat je nu precies wilt. Over een ding waren we het al snel eens, uitstrooien dat nooit.

En het moest ook geen standaard urn worden zoals je ze kunt kopen bij het crematorium, maar wat dan?  Na overleg met een medewerkster van het crematorium, waarin duidelijk werd dat je een jaar de tijd hebt om er over te beslissen kreeg Wilma plots een idee.

 

Christel was tijdens haar ziekte Me-to-you beren gaan sparen en zij en wij voelden er ons wel bij. Duidelijk voor ons was dat het geen toeval was dat ze juist die is gaan sparen. Ze heeft tijdens haar ziekte veel aan ons kunnen geven en wij hebben heel veel aan haar gegeven, en daar bedoelen we geen materiele dingen maar ik bedoel veel liefde, warmte en genegenheid.

Ze heeft veel mensen goed leren kennen tijdens haar ziek zijn en ook bij hen is dit van toepassing geweest. En natuurlijk was dit ook wederzijds.

 

Nadat we een naam en adres gekregen hadden van een keramiste, hebben we contact met haar opgenomen en een afspraak met haar gemaakt. Toen Carin Schoe, zo heet de keramiste, bij ons op huisbezoek kwam en hebben we haar het verhaal verteld over Christel. En de reden waarom we juist bij haar terechtgekomen waren, ze zei dat dat ze zeer vereerd was om dit te mogen doen voor ons. Nadat ze een kijkje had genomen in de unit waar Christel in geslapen heeft, en waar haar verzameling Me-to-you beren staat, hebben we er een uitgekozen en heeft ze die meegenomen naar huis. Met de belofte om een proefexemplaar te maken en die dan aan ons te laten zien ter goedkeuring.

 

Een aantal weken later belde ze op om te laten weten dat het proefexemplaar klaar was en dat we konden komen kijken. Toen we vol verwachting er naar toe reden, bleek na aankomst dat het onze stoutste dromen overtrof. Hij zag er zo mooi en lief uit, en ze had hem een beetje schuin geplaatst op een troontje. Dit vonden wij zo symbolisch voor het leven van Christel, dit is ook niet volgens een rechte lijn of pad gegaan. Christel ging haar eigen weg in het leven, en dit ging vaak tegen de stroom van de meute in. De keramiste vertelde dat ze eerst een aantal dagen het beertje in huis had staan en nadat ze hem van alle kanten betast en bevoeld had, ze opeens het gevoel kreeg, dat ze hem toen moest gaan maken en het ook in een keer gelukt was.

 

           Het proefbeertje, alleen nog niet de juiste kleur                                       Zo zie ik er van de zijkant uit

Een aantal weken later gingen we weer kijken nadat hij gebakken was en gekleurd. Ze vertelde erbij dat de kleur nog niet zoals het zou moeten gaan worden. Ze moest het nog uitproberen met de juiste oven temperatuur en tijd. Maar wij vonden het al best mooi geworden, en als de kleur goed zou zijn dan zou het perfect zijn. We hebben haar toen de toestemming gegeven om de urn te gaan maken. Dit zou nog ongeveer een week of 6 gaan duren.

 

  

 

Na een paar weken zijn we weer gaan kijken naar het resultaat van de Me-to-you beer en we waren lovend over het resultaat, hij moest toen nog een aantal weken drogen en als dat achter de rug was kon ze hem de kleur gaan  geven en dan bakken. We gingen weg met een gevoel dat het iets heel speciaals zou gaan worden.

             De originele beer, maar dan nog niet gebakken en gekleurd                                    Een echte Me-to-you beer en zijn grote en kleine vriendje

Toen we een paar weken later gebeld werden dat hij klaar was door de keramiste waren we natuurlijk nieuwsgierig hoe hij geworden was. Ik vroeg dat aan haar en ze zei dat ze niet snel zo enthousiast was over haar werk als bij deze Me-to-you beer. Nadat we een afspraak gemaakt hadden om hem op te komen halen sloeg bij ons de twijfel toe, dit is een van de laatste dingen die we voor haar kunnen doen. We hadden al heel snel besloten dat we de urn thuis zouden laten komen als hij klaar was, maar nu twijfelden we. Is het wel goed dat als hij gevuld is, dan ook wel thuis komt. Kunnen we het wel aan? We zijn hem toen op gaan halen bij de keramiste en tijdens het thuis zijn konden we er  nog wel over na gaan denken hoe en wat te gaan doen.

Bij aankomst bij de keramiste waren we heel erg blij en trots op het resultaat, het overtrof onze stoutste verwachtingen. Maar ook hadden we een heel dubbel gevoel, blij over het resultaat en nu moeten we gaan beslissen wat we willen.

 

Bij thuiskomst hebben we hem op “ons Christel plekje” gezet en hebben we goed nagedacht wat we wilden. Een aantal dagen later zijn we gaan kijken op het crematorium hoe de urnenmuur eruit ziet. Toen we daar geweest waren besloten we een aantal dagen later dat ze toch naar huis moest komen.

 

           Ben ik niet mooi?                            Lief he, ons Christel plekje

 

 

Laatste wijziging op: 03-10-2006 22:06