Home | Mijn Zusje Rap Niels | Dagboek Christel | Ziekte | De Opkikkerdag | Verloving | Trouwen | Foto's trouwen | Interview Yes | Urn Christel | Leuke dingetjes | Wilma's PSP kunst | Micky | Christel's 19e verjaardag | Gedichten | Foto's | Danielle's pagina | Links

 

Dagboek  Christel 

 

      

   

      

 

 

23 februari 2004

 

Ik hang ’s morgens om 08.00 uur al aan de telefoon en ik bespreek met de huisarts dr. Van de Pluim het idee voor de 2nd opinion door een onafhankelijke dokter in een gespecialiseerd ziekenhuis te laten doen. Ik probeer de hele dag om dr. Hofhuis te pakken, en deze krijg ik pas tegen half vijf te pakken en vertel hem wat we willen, als hij dit aangehoord heeft stelt hij voor om er door een andere longarts in het Catharina ziekenhuis naar te laten kijken. Maar hier zijn we heel resoluut in, dit willen niet en ook zijn voorstel of we naar het Radboud te Nijmegen terug gaan om daar door een longarts te laten kijken. Wij willen dit niet, zij hebben al in augustus te kennen gegeven dat ze iets meer konden doen voor Christel. Hetzelfde geld voor het Catharina ziekenhuis, zij hadden ook gezegd dat ze er niets meer konden doen. En we zijn er vast van overtuigd dat er door hen geen andere conclusies getrokken zullen gaan worden. Ik heb hem tenslotte kunnen overtuigen en hij zou zijn best doen om een goed ziekenhuis te vinden met een goede arts die er naar zou kijken. Gedurende de dag komt eerst de thuiszorg om weer de spuit Celestone te geven, en dit voelde erg pijnlijk aan, maar door er wat over heen te masseren ging de pijn snel weer weg. Mariet van de thuiszorg vindt wel dat Christel er weer wat beter aan toe is als vrijdag dat ze haar gezien had, en dit vinden we zelf ook. Als Bert-Jan er is voor de massage dan voelt ze zich hierna niet echt beter. Ondertussen is Peter samen met Ruud gaan kijken voor Sponge Bob spullen, en hij komt terug met 2 posters en een aantal poppetjes, en Christel vindt dit helemaal te gek. En alles moet natuurlijk meteen neergezet worden en de posters opgeplakt op een mooi plekje. Tegen 17.30 uur belde dr. Hofhuis terug met de mededeling dat we donderdag 26-2-2004 om 14.00 uur in het Sofia kinderziekenhuis terechtkunnen bij dr. Halen, hij zou proberen om alle gegevens zoals foto’s, scans en de begeleidende brief op woensdag 25-2-2004 in Rotterdam te krijgen, wij bieden aan als het niet lukt dan brengen we ze zelf wel. ’s Avonds komt eerst de huisarts en hij is best redelijk tevreden over de werking van de Celestone, echter dit kan niet onbeperkt gebruikt blijven worden. Het moet even gestopt worden, en het is even afwachten hoe de lichamelijke gesteldheid van Christel zich verder ontwikkelt. Hij komt morgen weer terug om te kijken hoe het gaat met Christel. Als de arts weg is dan gaan Peter en Christel samen aan de gang om een aantal kaarten te maken, Christel wil graag nog een aantal mensen bedanken voor wat ze gedaan hebben voor haar. Ze laat Peter een tekst tikken omdat het schrijven haar te zwaar is, ze stuurt kaarten aan o.a. Marc, Wilfred en Nynke van de weddingplanner, ook stuurt ze kaartjes naar een aantal die spontaan gereageerd hebben op de weddingplanner en zelfs cadeautjes gestuurde hebben voor hen. Het is heel erg lief en vertederend om te zien hoe ze samen bezig zijn, Christel maakt de teksten en Peter werkt ze uit op de computer. Als de teksten klaar zijn moet Peter ze uit printen en mooie kaarten gaan kopen om te sturen. Tijdens de avond komen er weer behoorlijk wat jongelui op bezoek en gaat het wel weer een beetje.

Peter wordt achter de computer gezet en moet op het Internet gaan zoeken voor een auto, ze voelt dat er van op vakantie gaan en andere leuke dingen doen voorlopig toch niets komt. Dus moet Peter maar van het geld wat ze hebben maar een mooie auto kopen, als ze dadelijk weer wat opgeknapt is dan kan ze er nog volop van genieten. Peter heeft zoiets van dat komt wel binnenkort, maar hij zal en moet van Christel kijken voor een auto. En ze wil niet weten van dat komt wel, kijken zal hij en de auto moet er zo snel mogelijk komen.

 

24 februari 2004

 

De nachtrust is best redelijk gegaan, ze is maar een keer wakker geworden en het helpen ging ook redelijk snel. Dus iedereen lag weer redelijk snel in bed. Deze morgen is ze ook weer op tijd wakker en het gaat eigenlijk redelijk goed, dit tenminste naar de huidige omstandigheden. Werken doe ik op het moment niet, de het is geen doen om de zorg voor Christel te kunnen combineren met mijn werk. En dit komt ook goed uit om Wilma wat kunnen ontlasten in de zorg voor Christel. Elk beetje hulp is meegenomen, want de thuiszorg meer laten komen is niet meer te betalen. De kosten bedragen voor de ondersteuning van de thuiszorg 11, 80 euro per uur. Maar als het goed is voor Christel, dan zien we het aan het eind wel hoe we de rekeningen betalen. We zijn erg blij met de hulp van de thuiszorg, ook al doen ze dan niet zoveel aan de verzorging van Christel, maar we krijgen veel steun door het praten erover. En we kunnen ook goed met hen praten over de situatie waarin we nu verkeren, de angst die we hebben voor het eventuele overlijden van Christel en wat we moeten gaan doen met de 2nd opinion. We worden ook wel door hen gewaarschuwd dat het ook een uitslag kan zijn die we liever niet zouden willen horen. We worden hier duidelijk over geïnformeerd, en we schrikken hier eigenlijk wel een beetje van. We willen dit eigenlijk niet horen, laat staan er over denken. Maar het is wel goed dat ze het er over hebben, tenslotte is het erg belangrijk om goed voorbereid erna toe te gaan. De thuiszorg doet vandaag de vochtafdrijvers in de infuusvloeistof, zodat dit geleidelijk aan inloopt. Dit zou beter zijn voor Christel, en natuurlijk ook voor ons. Vandaag komt ook weer de fysiotherapeut en hij is doet weer naar tevredenheid van zijn werk, aan het einde van de dag komt de huisarts en hij heeft een brief geschreven voor dr. Hählen van het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam, waar de 2nd opinion plaats gaat vinden. De rest van de avond heeft Christel het erg moeilijk, en vraagt ze aan Peter of hij wil kijken of er nog e-mailtjes binnen zijn gekomen voor haar en ze vraagt of hij die wil beantwoorden voor haar. Ook pusht ze hem voor het zoeken naar een auto, hij zal met alle geweld zo snel mogelijk een andere auto moeten kopen. En zo gaat de avond voorbij, ondanks dat er veel bezoek komt worden de dingen gedaan die Christel heel erg belangrijk vindt. Ook heeft ze een gesprek met Niels alleen, hierin zegt ze tegen hem dat ze het hem niet kwalijk neemt dat hij het zo moeilijk heeft gehad met zijn ziekte. Ze begrijpt hem volkomen en spreekt uit naar hem dat ze heel erg veel van hem houdt, en ze hoopt dat als het nodig mocht zijn dat hij dan voor er zal zijn. En daar bedoelt ze specifiek mee dat als het leven niet meer draagbaar is, hij voor haar zal spreken dat ze er een einde aan moeten maken zodat ze een menswaardig einde van haar leven zal mogen hebben. Duidelijk is dat hij er een goed gevoel aan over houdt dat ze hem niets verwijt, en dat geeft hem de kracht om vooruit te kunnen.

Zo gaat deze avond voorbij met voor ons allerlei vraagtekens over het waarom ze dit allemaal doet, maar we zijn blij dat in ieder geval de spanning tussen Niels en haar weg is.

 

25 februari 2004

 

Het gaat deze nacht weer wat minder met haar, we moeten er weer wat vaker uit om haar te helpen. Zelf heeft ze heel erg moeilijk, het wordt haar allemaal veel te veel. En ze zegt dat ze het leven niet meer aan kan, we helpen haar zo goed als mogelijk en ook proberen we haar weer wat op te peppen om er weer tegenaan te gaan. Als we wakker deze morgen bellen we meteen dokter Hofhuis op met de vraag of we naar Rotterdam het Sofia kinderziekenhuis moeten rijden om de gegevens van Christel te brengen. De assistente van de dokter zegt dat er diezelfde morgen al een taxi er naar toe is gegaan om dit te doen. Bij ons neemt ondertussen de spanning behoorlijk toe, wie zal er gelijk hebben de huisarts of de doktoren van het Catharina ziekenhuis. En natuurlijk hopen we dat de huisarts gelijk heeft, zodat er toch nog iets gedaan kan worden aan de huidige situatie. Christel hoort het allemaal een beetje gelaten aan en vindt het allemaal wel best, zij hoopt dat er eventueel wat gedaan kan worden en dat ze dan weer een poosje vooruit kan. Christel zelf zal niet mee gaan, als het nodig is gaat ze wel een keer als ze zich wat beter voelt. In de loop van de dag komt Bert-Jan weer en ze laat hem nog wel masseren, maar eigenlijk heeft ze er geen puf meer voor. En dit is voor ons heel erg dubbel, we hopen op goed nieuws morgen maar als we eerlijk de situatie bekijken is het eigenlijk hopen tegen beter weten in. De dag verder bestaat uit veel voorlezen aan Christel, wat kletsen en het verzorgen van haar. Er komt weer heel veel bezoek, en Christel besteedt zo af en toe wat tijd om met mensen alleen te spreken. Zo praat ze met Lianne, met Mirjam en we weten niet wat ze besproken hebben, maar het is te zien aan de gezichten van hen dat het heel wat indruk gemaakt heeft. Het is waar we zo bang voor zijn al een paar dagen, volgens ons is ze afscheid aan het nemen is van haar vrienden. En zou ze nu dan voelen dat ze niet meer lang te leven heeft? Ondertussen is Peter, nog steeds gestuurd door Christel, aan het zoeken naar een auto en deze avond heeft hij er eentje gezien die wat betreft prijs en ook wat betreft uiterlijk naar de smaak is van Christel. En Peter wordt gepusht om nog dezelfde avond te bellen en hij heeft zelfs de mogelijkheid om nog te gaan kijken deze avond. Eigenlijk heeft hij hier niet zoveel zin in, maar hij moet verplicht gaan kijken en foto’s maken van de auto zodat Christel goed kan keuren. En hij gaat naar Budel naar een garage om te auto te bekijken, hij gaat samen met Peter van Beek, die onze auto altijd nakijkt. En een uurtje of zo later dan belt hij op dat het een schitterende auto is en hij moet hem dan kopen van Christel. Zij heeft toch niets aan al het geld wat ze samen hebben, dus gunt ze hem een mooie auto. En ze hoopt stiekem om er nog een keertje in mee te kunnen, dat lijkt haar het einde. Het geeft haar een goed gevoel wat betreft het gebaar naar Peter toe, maar tegelijkertijd zou ze zelf graag nog wat genieten van alle dingen die bij een pasgetrouwd stel horen van hun leeftijd.

 

 

26 februari 2004

 

De nacht is best wel goed gegaan, ze heeft goed doorgeslapen en we zijn er maar een keer uit geweest om te helpen als ze moest plassen. Het sneeuwde toen wij eruit gingen om te helpen en het zag er heel erg mooi en vredig uit. Zou dit een goed voorteken zijn, voor wat ons te wachten staat vandaag tijdens het gesprek met dokter Hählen. We hopen het in ieder geval van wel. Als Wilma vroeg in de ochtend even binnen loopt bij Christel in de unit om te controleren hoe het staat met het inlopen van de infuusvloeistof, ziet ze dat Peter nog slaapt en Christel is ook nog in diepe rust. Als Wilma bij haar aan het bed staat dan doet Christel haar handen uitsteken en Wilma vraagt wat is er meid ‘kom even knuffelen’, maar krijg je het dan niet benauwd?

Kom nu maar ik wil even met je knuffelen nu het nog gaat, en Wilma is dolgelukkig dat ze dit nog even met haar kan en mag. Als we wakker worden ligt er een dik pak sneeuw en heel Nederland staat in de file, files van vijfentwintig kilometer zijn eerder regel dan uitzondering vandaag. Dus dat wordt dan nog wat als we naar Rotterdam moeten. Maar zoals altijd als je jezelf voorgenomen hebt om op tijd weg te gaan komt er altijd iets tussen. Peter zou thuis blijven met hulp van Anita, later zou dan ook nog Corrianne komen, er moeten er op dit moment twee mensen thuis zijn om Christel te verzorgen. Tegen kwart voor twaalf rijden we naar Rotterdam, lekker vroeg je weet niet of we files tegen komen onderweg. Gelukkig zijn de snelwegen redelijk te berijden en we schieten lekker op, even na 13.00 uur zijn we in Rotterdam, echter daar rijden we verkeerd en duurt het nog een dik half uur voor we op de plaats van bestemming zijn. Precies 14.00 uur zijn we bij de polikliniek en we moesten even wachten op Dr. Hählen. Toen w e aan het gesprek begonnen, startte de arts met de vraag wat we eigenlijk verwachtten van dit gesprek. Wij hebben toen duidelijk gemaakt dat we niet verwachtten dat Christel nog genezen kon worden (wel hoopten we natuurlijk daar nog op), maar dat ze nog een tijdje vooruit zou kunnen in een betere conditie. De arts was een erg sympathieke man, die uiterst zijn best deed om ons op ons gemak te stellen. Al snel tijdens het gesprek blijkt dat de situatie nog slechter is dan we gedacht (gehoopt) hadden. Door het vocht wat ze vast houd is het hart van zijn plaats geschoven, en als ze al iets zouden willen doen dan is het onmogelijk omdat het hart dan te snel weer op zijn plaats zou komen. Dit zou dan zeker lijden tot hartritmestoornissen en een hartinfarct tot gevolg hebben, en reanimeren zou niet meer kunnen. Tevens blijkt dat de uitzaaiingen behoorlijk groter zijn als dat wij verwacht hadden, en ook verteld was door dokter Hofhuis aan ons en de huisarts. En ook dat de longen laten behoorlijke plekken zien zijn die het vocht aanmaken veroorzaken. De dokter laat ons de foto’s en scans zien die in december gemaakt zijn, hij vertelt er bij dat die van januari nog slechter zijn dan deze die we zien. Dit is ook de eerste keer dat wij de foto’s en de scans te zien krijgen, en dat we er uitleg over krijgen. De foto’s van januari kunnen we niet bekijken in de spreekkamer van dokter, deze zijn digitaal en om die te zien is alleen mogelijk is op de röntgenafdeling. Als we ze per se willen zien dan mogen we die ook op de röntgenafdeling gaan bekijken. Wij zijn heel erg geschrokken van dit gesprek tot nu toe en er zijn behoorlijk onder de indruk. Van de andere kant zijn we “blij”, voor zover je hiervan kan spreken, dat we nu duidelijke antwoorden hebben op de vragen die er ontstaan zijn door de tegenstrijdige verklaringen van de huisarts en de artsen van het ziekenhuis. Ook hebben we voor het eerst in bijna anderhalf jaar foto’s en scans gezien hebben van de situatie. De arts antwoordt op ons onze vraag hoe lang Christel nog te leven heeft, dat er werkelijk niets meer aan te doen is en hij schat in dat het hooguit nog een kwestie is van enkele dagen of hooguit een week dat Christel nog bij ons is. Hij probeert ons nog zoveel mogelijk op ons gemak te stellen, voor zover dat mogelijk is na dit bericht. Echter wij willen wel weg op weg naar huis, genoeg hebben we van alle duidelijkheid en vooral in dit geval. Toch ondanks dat hij een slechte boodschap heeft gebracht, hebben we een diepe sympathie voor de man. Hij is een van de fijnste artsen die we meegemaakt hebben tijdens Christel’s ziek zijn, en dit zijn er nogal wat geweest. Op weg naar huis praten we over wat we zojuist gehoord hebben en ik vraag aan Wilma, of we Christel het verhaal wel moeten vertellen. Wilma is heel resoluut en zegt dat zij het moet weten, dat is wat ze zelf ook graag wil. Dat heeft ze gedurende haar hele ziekteproces al gehad en waarom zou het nu dan anders moeten. Ik ben er bang voor dat ze nu helemaal niet meer wil, en opnieuw zal vragen om een einde aan haar leven te maken. Eenmaal thuis gekomen vertelt Wilma meteen wat we gehoord hebben in het Sofia kinderziekenhuis. Gelaten hoort Christel het aan en zegt vrijwel onmiddellijk daarna dat het voor haar nu echt niet meer hoeft, ze heeft alles gedaan ervoor en nu kan ze niet meer. Het allerlaatste heeft ze nog geprobeerd voor Peter en nu wil ze dat haar wil wordt gerespecteerd. En dat is haar rustig en vreedzaam in laten slapen. ’s Avonds komt de huisarts en bespreekt met haar de wens om in te slapen. Hij zegt dat dit niet mogelijk is vanwege de wettelijke bepaling betreffende euthanasie, hiervoor moet een tweede arts komen kijken en daar gaat dagen over heen voor het rapport is geschreven en de bedenktermijn is verstreken. Christel is hier heel erg boos over, ze heeft alles maar dan ook alles gedaan om beter te worden, en nu wil ze haar verdiende rust en willen wij haar niet helpen. Ze zegt ”leg maar een mes op het nachtkastje en dan snij ik zelf wel mijn polsen door”. De huisarts geeft wel aan dat ze verder geen pijn hoeft te lijden en besloten wordt om een morfinepomp te plaatsen, zodat ze onder zeil gehouden kan worden indien nodig. Dit wordt morgen gedaan en voor de nachtrust mag ze best wel een hogere dosis slaapmedicatie krijgen. Tevens krijgt ze weer een spuit om de energie weer wat op te krikken. Later als de huisarts met Niels en mij in de huiskamer is dan trekt Niels behoorlijk van leer en wil dat de wens van zijn zusje gerespecteerd wordt, hij is niet voor reden vatbaar en ik ben af en toe bang dat hij de huisarts wat aan zal doen. Gelukkig kunnen we hem weer wat rustig krijgen en bespreken we de diverse mogelijkheden hoe het einde van het leven in zal kunnen treden. Maar het blijft afwachten hoe het lichaam zal reageren op de morfine die ze morgen zal krijgen. In principe kan ze hier niet aan overlijden, maar het is afhankelijk van de kracht die Christel nog heeft hoe lang het nog zal duren. Wel wil hij morgen weer beginnen met de Celestone injecties, en hij komt morgen aan het einde van de dag weer terug om te kijken hoe het gaat. Deze avond heeft Christel weer een aantal gesprekken met bezoek alleen, en als Wilma en ik aan haar vragen of ze ook nog iets aan ons te zeggen heeft dan antwoordt ze dat alles al gezegd heeft tegen ons. Ze is heel erg blij dat ze bij ons heeft mogen zijn, en ze vindt het fijn dat we haar altijd zo gestimuleerd hebben om te worden tot wat ze nu is. Ze hoopt dat we niet verdrietig zullen zijn als ze er niet meer is, want er is niets wat we gedaan hebben voor haar om beter te worden. Wilma wil bij haar blijven slapen, en we geven Christel wat om goed te kunnen slapen deze nacht. En dit is ook wat ze doet deze nacht, dit in tegenstelling tot ons. Bij ons blijft het maar malen en de het leven van Christel blijft maar door je heen flitsen.

 

27  februari 2004

 

Ik heb een raar gevoel bij het begin van deze dag. Van de ene kant weet je wat er gaat komen n.l. ze wordt weer aangesloten op de morfinepomp met als gevolg het bespoedigen van het einde van haar leven en aan de andere kant weet je dat het haar wens is om rustig te blijven en zo snel mogelijk in te slapen. Toch geeft me dat een heel onrustig gevoel en dat blijft de gehele dag bij me, wat ik doe of probeer ik raak het niet kwijt. Bert-Jan komt zoals gewoonlijk weer langs rond het middaguur, echter Christel heeft geen puf om gemasseerd te worden. Ze hebben samen even zitten praten en na het gebruikelijke kopje koffie liep hij geëmotioneerd weg. Hij zei, dit is zo oneerlijk, duizenden mensen zitten te wachten op het einde van hun leven en zei die nog zo graag wil leven moet gaan. Ze heeft er zo voor geknokt en alles er voor gegeven en het is niet genoeg, en dat is wat het zo oneerlijk maakt. Hij zei ook erg onder de indruk te zijn van haar woorden dat hij uit moest kijken, dit vanwege zijn nieren, daar had hij het met Christel een paar keer over gehad dat hij daar vaak last van had. Ook moest hij de groeten doen aan zijn kinderen van haar. Ongelooflijk zij hij, Christel heeft niet lang meer te leven en ze maakt zich druk over de medemens. Even daarna bel ik de apotheek of ze de spuiten met morfine al klaar zijn om op te halen, dit was (gelukkig) nog niet het geval, dit zou pas na twee uur zijn en ze zouden het direct daarna laten bezorgen. De pomp is er ook nog niet en ik ga daar ook nog achteraan en ook die kon elk moment bezorgd worden. Het is heel tegenstrijdig, zelf wil je niet dat de morfine en de pomp aangesloten worden, maar uit liefde en respect voor Christel regel je het allemaal.

Toen deze bezorgd was heb ik Stan van de thuiszorg gebeld met de mededeling dat er rond 15.00 uur alles in huis was, hij spreekt af dat hij rond 16.00 uur langskomt om alles aan te sluiten. Ondertussen is Peter naar Budel om te auto op te halen die hij moest kopen van Christel, als hij terug is van hier zou ze graag een keer bekijken. Maar hoe we het ook proberen het is te zwaar voor haar om uit bed te komen, dus Peter pakt de videocamera en gaat hem filmen. En dit spelen ze af voor haar, en ze geniet er met volle teugen van. Ze moeten een paar keer terug, want de wieldoppen had ze niet gezien en de volgende keer waren ze de trekhaak en de asbak vergeten. Ze lag te glimmen van trots op hun auto, ze vond hem dan ook werkelijk schitterend. En even vergaten we hierdoor wat er later op de dag zou gaan gebeuren, het voelde goed dat we haar zo trots en gelukkig mochten meemaken. De tijd kruipt en mijn gevoel wordt steeds onbehaaglijker, dit is het begin van het einde. Ik ben wel blij dat ik zelf niet naar de apotheek heb moeten gaan ik weet niet of ik dat wel aangekund had. Christel wil die middag en avond nog een aantal mensen zien o.a. Ruud, Erik, Lianne, Mirjam en Niels spreken met haar alleen. Ook wil ze Jayno en Anita nog even op bezoek hebben. Zoals gewoonlijk de laatste tijd zit het huis weer vol mensen en daar ben ik eigenlijk niet zo blij mee, ik wil zo graag alleen zijn met mijn emoties. Van de andere kant Christel en Wilma vinden het heel prettig, om nu niet alleen te hoeven zijn Ik had heel graag haar voor mezelf gehad deze laatste tijd, ja ik weet dat het egoïstisch is, maar dat ze ons zo snel moet gaat verlaten is dat dan eerlijk? Ook oom Joep uit België komt nog even langs en weet zich geen raad, als we samen een tijdje in de huiskamer zitten te praten. Moet je kijken zegt hij “ ik ga bijna met pensioen en weet dadelijk niet wat ik moet zeggen tegen haar, ik weet werkelijk niets te zeggen tegen een jong meisje van achttien jaar. Normaal weet ik mijn mondje wel te roeren, maar nu niet”. Ik zeg tegen hem “doe maar wat je het beste lijkt als je het maar eerlijk meent, want dat stelt ze erg op prijs. Dat heeft ze altijd gehad.” Als hij naar haar toe gaat vindt ze dat erg prettig en ze zeggen niet veel tegen elkaar. Maar het gevoel naar elkaar toe is goed dat zie je op beide gezichten. Als hij weggaat bij Christel is hij erg stil en wil meteen naar huis, er kan nauwelijks nog een groet af. Ik ben best wel een beetje bezorgd, tenslotte moet hij nog een eind rijden naar België. Er bellen een aantal die nog langs willen komen, maar dat houden we af, nadat we dit met Christel hebben overlegd, voor haar en onze bestwil. Tegen 17.00 uur komt Stan om de morfinepomp aan te sluiten en ik heb een dubbel gevoel, eindelijk is het zover en tegelijkertijd weet je dat het einde nu snel naderbij zal komen. Als na een tijdje de pomp is aangesloten dan blijkt dat de dosis maar minimaal is 20 milligram per 24 uur, Stan heeft echter opdracht om hem aan te sluiten en hem op deze stand te zetten. Het is erg lastig voor hem, en je merkt ook wel aan hem dat het hem meer doet als een standaard huisbezoek. Christel is weer erg boos hierom, want ze wil dood en eigenlijk het liefst onmiddellijk. Ze zegt “waarom luistert er niemand naar wat ik wil, en waarom doen ze niet wat mijn wens is. Ik heb al die tijd geknokt en alles gedaan om weer beter te worden, nu dit niet meer kan wil ik rustig en pijnloos inslapen. Is er dan niemand die dat voor me kan opbrengen” We weten het maar al te goed, en als je eerlijk bent is het de lafheid en de angst om de beslissing te nemen over leven en dood, bang om deze beslissing te nemen en later last van je geweten te krijgen. We zeggen dat als de huisarts komt we het nog een keer bespreekbaar te maken, en dan rekent ze wel op onze steun.  In de loop van de avond komt de huisarts langs en ook hij krijgt weer de wind van voren van haar, waarom respecteren jullie niet mijn wens om niet verder te leven. Hij legt uit dat het verhogen van de dosis morfine niet mogelijk is zonder er heel erg misselijk van te worden. En hij wil niet dat ze dit mee moet maken, als het nodig is dan wordt de dosis morfine wel aangepast. Ook Niels is heel erg opstandig hierover en vindt het geen stijl dat hij haar niet helpt. Wat hij en wij ook proberen uit te leggen hij blijft erg standvastig en wil dat de wens van zijn zus gerealiseerd wordt. De huisarts legt wel uit wat de mogelijkheid is om haar zoveel mogelijk rust te geven en wat eventueel verder te doen. Hij kan de dosis geleidelijk verhogen en haar compleet onder zeil houden, echter morfine alleen is niet dodelijk. We zouden kunnen besluiten om haar te laten uitdrogen, dit kan op twee manieren n.l. met of zonder vocht. Met vocht toedienen kan als je alleen glucose toedient in het infuus, anders geef je helemaal niets meer. Volgens de huisarts is dit een redelijke pijnloze manier. Morgenmiddag omstreeks 12.00 uur komt hij terug en dan bespreken we met zijn allen wat en hoe nu verder het moet gaan. Christel is erg vermoeid van alles wat er die dag is gebeurd en wil om 20.00 uur gaan slapen. Ze vraagt om slaapmedicatie en die geven we haar. Deze avond blijven Niels en Peter bij haar op de kamer slapen. Christel is nog steeds erg onrustig en opstandig en kan de slaap niet vatten dus vraagt ze nog twee keer om slaapmedicatie. We weten niet goed wat we er mee aan moeten maar ze wil slapen dus geven we het haar maar. In de nacht van vrijdag op zaterdag wordt ze twee keer wakker een moeten we helpen om te plassen en de andere keer heeft ze het koud. Peter reageerde niet na vijf keer roepen en toen heeft Niels hem wakker gemaakt, ze wilde een rode sok aan haar voet. Ze heeft toen gezegd tegen Peter en Niels dat ze heel erg trots was op hen dat ze heel veel van hen hield, hierna is ze weer gaan slapen. Later bleek dat dit de laatste keer was dat ze nog gesproken heeft tegen iemand. De rest van de nacht is ze rustig blijven slapen.

 

28 februari 2004

 

Tegen 12.00 uur komen Stan en onze huisarts v.d. Pluim om de stand van zaken door te nemen. Christel slaapt nog steeds en we zitten bij bed te praten over haar toestand en beide verwachtten dat ze in de loop van de dag wel weer zal ontwaken. De huisarts heeft weekenddienst en we kunnen bellen wanneer we willen. Wilma en ik vinden dit wel prettig, dat als er iets is we ook iemand die bij ons vertrouwd is te spreken krijgen.

Het is heel erg rustig die dag met bezoek en dat vinden we persoonlijk wel erg prettig, zodat we ook zelf even rustig bij haar kunnen zitten en nog tegen haar kunnen praten, ook al zegt ze zelf niets terug. Wilma en Peter gaan deze middag even samen naar de apotheek om slaapmiddelen te halen voor de nacht als Christel ze nodig mocht hebben. Dit doen ze in de nieuwe auto van Peter, en hij is trots als een pauw om met zijn schoonmoeder rond te rijden. Peter gaat tegen 16.00 uur even poolen met Ruud en gaat hierna thuis eten bij zijn ouders. Niels gaat bij oma eten, dus we zijn sinds lange tijd weer eens alleen aan tafel tijdens het eten. Als we aan tafel gaan en om te eten, is Wilma erg onrustig en krijgt ze geen hap door haar keel. Na een paar minuten zegt ze “ik moet naar Christel”. Ik heb opeens ook geen trek meer en ruim af en doe de afwas en ga bij hen zitten. Wilma vindt dat het sfeervol gemaakt moet worden en steekt de sfeerverlichting aan, er wordt muziek opgezet die Christel heel erg mooi vindt en we houden haar en elkaar vast en natuurlijk is ook Micky erbij. Tegen 18.30 uur komt Niels thuis en komt erbij, we zitten in een cirkel rond haar bed en nog steeds houden we elkaar en haar vast.

Wilma krijgt opeens het gevoel dat we nog wat mensen moeten bellen die nog geen afscheid hebben genomen van haar. Ik bel Frans en Nelleke Caris, en die komen snel met hun kinderen, even later belt zuster Ester van het Catharina ziekenhuis, of ze langs mag komen en of ze dan niet in de weg loopt. Wij vinden het wel fijn dat ze komt, want het geeft een goed gevoel dat er iemand met ervaring bij is, en 15 minuten later is ze er al. Christel’s ademhaling is erg onregelmatig en we bellen de huisarts of die even kan komen kijken en hij spreekt af voor 20.00 uur. We hebben een raar gevoel en vinden dat Peter ook moet komen en we bellen hem thuis op. Ester heeft een brief bij voor Christel, deze is van haar eerst verantwoordelijke verpleegkundigen van het Catharina ziekenhuis Karin en Franka. Ik besluit hem voor te lezen voor Christel, aan het einde van de brief zat een foto van hun met een gekke bek en als ik die aan haar laat zien, ik sta aan haar rugzijde en ik zie niet dat ze haar ogen opent en er naar kijkt. Wat anderen wel opvalt, meteen hierna slaakt ze twee diepe zuchten en we denken dat ze niet meer ademt, Ester kijkt en controleert even en ze constateert dat er nog oppervlakkige ademhaling is. Als even later Peter binnenkomt en als hij zegt “ik ben er schat” ademt ze nog twee keer en om 19.25 uur overlijdt ze.  We zijn blij dat Ester er is die meteen een aantal dingen voor ons regelt, zoals haar in een goede houding leggen en een rolletje onder haar kin legt dit omdat ze straks haar mond goed gesloten kan houden. We bellen nog een keer de huisarts dat Christel is overleden en hij komt even later. Hij stelt officieel vast dat ze is overleden en verwijdert de infusen en de morfinepomp. Even later vult hij de papieren in die naar de burgerlijke stand moeten. Hij vertelt even later nog dat het allemaal sneller is gegaan dan dat hij had verwacht. Hij vertelt ook nog wat we moeten doen, n.l. de begrafenisondernemer (de DELA) bellen voor de verdere afwikkeling van Christel’s overlijden. Als hij weg is besluit ik de DELA te bellen en we krijgen te horen dat het erg druk is die avond en dat het nogal laat kan worden voordat ze komen, ze verwachten tegen 24.00 uur. Op een gegeven moment komt Micky (onze hond) naar Christel toe en wil er graag bij, ik laat het bed zakken en doe het rek omlaag. Hij gaat voorzichtig bij haar liggen en likt haar helemaal af, als hij dat gedaan heeft legt hij zijn koppie in haar nek en blijft even zo liggen totdat hij vindt dat het genoeg is geweest. Hierna is hij in de mand gaan liggen en is daar de hele avond blijven liggen, zelfs toen Niels hem uit wilde gaan laten kwam hij niet zijn mand uit. We moesten hem echt dwingen om mee te gaan, en tijdens het uit laten wilde hij steeds terug naar huis. Alleen toen de mannen van de Dela kwamen later op de avond kwam hij uit de mand en ging dreigend tussen Christel en hen in staan, om te waarschuwen dat ze zijn vrouwtje niets aan mochten doen. Pas toen wij zeiden dat het goed was ging hij aan de kant om hen erbij te laten. Ondertussen is het erg druk geworden in huize van Loon, wat Wilma erg prettig vind en ik wil het liefst alleen zijn met ons gezin. Maar ik zie ook wel dat dit niet kan en ik besluit om mijn gevoelens maar even te parkeren voor later. We bespreken wat Christel voor kleren aan moet en we zoeken de lakens voor op bed te leggen. Ze wordt thuis opgebaard en dan kunnen we nog zoveel bij haar zijn als we dat zelf willen, ook Christel wilde dit graag. Dit is het “prettige” van een ziekbed, je weet wat Christel’s  wens was in deze. Als we nog de juiste kleding aan het zoeken zijn komen de mensen van de DELA al, zij zijn heel vriendelijk en hebben alle tijd voor ons. Ze vragen of we willen helpen met Christel verzorgen, Wilma kan het niet en daarom besluit ik dat het maar moet doen. Ik wil het ook heel graag, als we beginnen moet het luchtmatras er van af en ze vragen of ik dat wil doen of dat ik mijn dochter mee vast wil houden. Ik houd het liefst mijn dochter vast, tenslotte heb ik dit altijd al graag gedaan, en waarom nu dan niet. Als we gaan verzorgen help ik met alles mee, de kleding aantrekken en haar netjes recht leggen. Als ze opgemaakt moet worden vragen we opnieuw of Wilma dat wil doen. Ze voelt zich echter schuldig dat ze het niet kan, maar daar heb ik een heel ander gevoel bij, ze heeft al zoveel gedaan tijdens haar ziek zijn. Anita biedt aan om het te doen en ze krijgt hierbij hulp van een van de mannen van de DELA. Als ze Christel’s haar willen doen met een kam en wat water, vind ik het resultaat niets en zeg tegen hen dat ik het wel doe. We pakken de spullen die ze van John Beerens, de kapper heeft gekregen tijdens de opname van “de Weddingplanner”. Ik probeer zo goed als het kan de haren te doen van onze dochter, en tijdens het doen van de haren zeg ik tegen haar, nu hoef je niet naar Olga om je haar te laten vlechten, dat was vroeger n.l. eens toen Wilma er een keer niet was en toen heeft zij dat gedaan. Het uiteindelijke resultaat was redelijk, maar ik was overtuigd dat ze het zelf niet goed genoeg gevonden zou hebben. Het uiteindelijke resultaat van hoe ze er bij lag was zeer naar tevredenheid, ook de mensen van de DELA zijn met heel veel respect en zeer liefdevol omgegaan met Christel.

Toen zij weggingen waren er nog steeds een aantal mensen, waaronder de ouders van Peter, Ruud en het was ondertussen al na een uur ’s nachts. Ik had behoefte aan borrel want dat was voor mij al die tijd er bij ingeschoten. Terwijl de rest aan het opruimen was en afwassen zat ik aan de Port. Hij smaakte niet echt lekker. Peter bleef die nacht in de huiskamer slapen, samen met Ruud, want hij wilde niet alleen blijven. Tegen 02.30 uur gingen we naar bed, benieuwd of we konden slapen.

 

29 februari 2004

 

We moesten erg vroeg op, de medewerkster van de DELA belde om 09.15 uur dat ze tussen 09.30 en 10.00 uur er zou zijn. Wij snel ons bed uit, douchen en ontbijten, Peter zijn ouders Jan en Mary en zijn zus Anita gebeld of die ook kwamen.  Op het moment dat de Trudy Wijnands van de DELA  er was en er een kennismaking  rondje was geweest, kwam het op het punt hoe we de uitvaart wilden laten verlopen. Eerst werd er wat gesproken over hoe Christel het wilde, voor haar was het erg belangrijk dat Micky erbij was onze hond. En ze had zelf ook al muziek opgegeven wat ze graag wilde horen. Maar dit soort dingen moesten we bespreken met de degene die de dienst zou leiden. We moesten de rouwkaart uitzoeken, het bidprentje en de kist. Over de kist was Christel ook altijd erg duidelijk geweest, het moest een lichte houten kist zijn en de bekleding mocht niet wit zijn. Het liefst had ze een kleurtje, zoals roze of lila. Toen kwamen we ook op het punt van hoeveel mensen verwachten jullie? Wij hadden zelf gedacht dat her er een 100 a 150 personen zouden komen. Echter van anderen begrepen we al snel dat het er veel meer zouden worden, we moesten maar uitgaan van een 250 a 300 personen.  Bij zoveel mensen konden we niet volstaan met een standaard duur van een uur bij het crematorium, dan moest het een dubbele dienst worden. Ook  kwamen we op het punt van bloemen, Christel wilde heel graag veel bloemen bij de uitvaart, echter als we er een aantal boeketten zouden krijgen, dan zou de unit van haar te klein zijn. We hebben het opgelost als volgt, iedereen brengt een rode roos mee en legt die bij de kist. Dat was allemaal snel geregeld en toen moest de tekst van de kaart geschreven worden, we wilden geen standaard tekst. Alleen hadden we nog niets, ik zei echter ik ga er wel even voor zitten en dan heb je zo de tekst. Een paar minuten later had ik een gedicht geschreven en dat was te lang voor de kaart, toen hebben we de eerste regels maar gebruikt voor de kaart. De rest was maar invullen, we vonden niet dat we moesten spreken van echtgenote enz. van die uitdrukkingen die horen bij een ouder persoon, nee het moest allemaal wat liever en sfeervoller. Dat was ook wat Christel gewild zou hebben. Toen dit allemaal geregeld was, ben ik samen met Trudy Wijnands naar Christel geweest om naar haar te kijken en in alle nog een aantal zaken rustig te bespreken. Het was deze dag behoorlijk zonnig en door de spleten van de rolluiken schenen de zonnestralen op Christel haar gezicht, en dit zag eruit als een super mooi plaatje. Het gezicht van haar werd steeds mooier, omdat het vocht wat er zat weg trok.  Hier hoorde ik ook het voorlopige bedrag wat we bij moesten betalen, toen ik dat hoorde kon je begrijpen dat de uitvaartverzorging een dure bedrijfstak is. Maar als het gaat om je dochter die heel veel voor je betekent,  kan geld nooit een probleem zijn, zoals dit tijdens haar gehele ziekteperiode nooit een rol van betekenis heeft gespeeld. Het probleem was er wel maar je kan toch moeilijk nee zeggen als iemand die iets wil hebben omdat dat voor haar op dat moment nodig was.  De rest van de dag waren er constant mensen over de vloer en werd je geleefd. Als je even rust wilde dan was het beste om even bij Christel te gaan zetten, daar kwamen niet zoveel mensen tegelijk. En het was een heel lekker gevoel om bij haar te zijn, je moet er van profiteren nu het nog kan. Ik heb lekker met haar zitten te kletsen en je hebt nog veel te zeggen en je hoopt dat ze het nog kan horen. Als je naar haar kijkt lijkt het net of ze elk moment wakker kan worden.

Nu ze al een halve dag gelegen heeft is het vocht uit haar gezicht weggetrokken en is het net of haar gezicht elk moment mooier wordt. Ze ligt er vredig bij en ze heeft een glimlach om haar mond. Het is moeilijk om je gedachten te ordenen, je beseft niet wat er allemaal om je heen gebeurt en eigenlijk wil je er ook helemaal niets van beseffen of begrijpen. Het enigste wat je wil is dat je dochter weer wakker wordt en verder leeft met ons, zonder alle ellende van het moment.    

 

1 maart 2004

 

We hebben niet zo best geslapen en het is nog steeds of we spelen in een slechte B-film en of het elk moment kan veranderen. Echter als we Christel’s kamer binnenkomen is het wel heel erg de werkelijkheid. Morgen tegen het einde van de middag komt Ans van der Staak, dit is degene die de dienst zal gaan leiden. We praten hier met zijn allen wat over en ik vind het eigenlijk maar niets dat er een wildvreemde over Christel en ons een aantal zaken gaat spreken, na een gesprekje van  misschien een uurtje. Ik heb het er al met Christel over gehad toen ze nog leefde, wat ze er van vond als ik de dienst zelf zou doen. Ze was er duidelijk over, “ pap, zei ze, als je het kan dan zou ik het erg fijn vinden als je dat doet. Ik wil het in iedereen geval proberen, met Ans als steuntje in de rug. We hebben het jongeren centrum de Pitstop, waar Christel en Peter vaak kwamen, gevraagd of we daar na de dienst koffie kunnen drinken. Die zijn onmiddellijk heel erg enthousiast en gaan meteen vrijwilligers regelen. Dit vinden we erg plezierig, omdat dit een plek waar we liever willen zijn dan op andere locaties. Ook willen we een plekje creëren waar Christel kunnen herdenken, ook willen we foto’s gebruiken die we laten projecteren op een groot scherm. Peter is samen met Anita een foto uit gaan zoeken die we op de kist willen zetten in het crematorium en in de Pitstop. Ze hebben er een aantal gevonden en er wordt er eentje uitgekozen. Die laten ze uitvergroten en kopen er een mooie lijst erbij. Ook komen er de eerste bloemstukken, van de buurtbewoners, van oma en ome Wim en Nestor. Als ik ’s avonds bij Christel in de unit de tekst aan het schrijven ben voor het gedachtenisprentje valt er plotseling een aantal boeken en dvd’s  van een plankje. Ik vind dit raar want ze ligt nu al een maand of vijf in de unit en er is nog nooit iets gevallen. Als ik de zaak op het ruimen ben, en weer de laptop pak om verder te gaan schrijven besluit ik om eerst de tekst die ik al geschreven heb eens door te lezen. Als ik hiermee bezig ben begin ik te snappen waarom de boeken en dvd’s zojuist gevallen zijn, dit waren niet Christel’s woorden en daarom besluit ik om opnieuw te beginnen. Als de tekst klaar is en ik hem voorlees aan haar, weet ik dat het goed is.  In de loop van de dag en avond komen er een aantal mensen een laatste groet brengen aan Christel. Zelf lopen we erbij dat we het niet kunnen bevatten en we laten het ons maar gebeuren. We nuttigen gezamenlijk het avond eten, die door Wilma en Mary is klaargemaakt.

 

2 maart 2004

 

Ik kan heel erg slecht slapen en ben tegen 06. 00 uur al wakker en besluit dan maar om de dienst in elkaar te gaan zetten. Ik ben eerst op internet gaan kijken of er een voorbeeld op stond. Toen ik er een gevonden had, heb ik hem gekopieerd en wilde hem aan gaan passen.

Al snel vond ik dat dit geen goed idee was en ben toen maar opnieuw begonnen, echter ik had wel een leidraad hoe het moest. Ik had al wel een gedicht wat ik voor kon dragen en moest toen aan het welkomstwoord beginnen, al snel vond ik dat dit iets was voor Ans, dit omdat ik het lastig vond om namens o.a. mezelf de mensen welkom te heten,  en heb ik dit overgeslagen.

Ik ben toe begonnen met  een inleiding, vervolgens de levensloop van Christel, toen heb ik het dankwoord geschreven en uiteindelijk kwam het daadwerkelijke afscheid van Christel aan de beurt. Ik heb hierin een hele hoop emoties in kwijt gekund, en er zijn heel wat tranen gevloeid tijdens het schrijven hiervan. Heel haar en ons leven kwam als een film voorbij en zowel de mooie          als de verdrietige momenten daar sta je nog een keer bij stil. En daarvan hebben we,  gelukkig voor de mooie en spijtig voor de verdrietige momenten, er nogal wat ervan voor onze kiezen gehad. Het was behoorlijk wat stressen om het klaar  te krijgen, zeker toen  er meer mensen in mijn omgeving waren. Maar gelukkig kreeg ik de ruimte en de tijd om het te kunnen doen. Van 13.00 tot 15.00 uur was er de mogelijkheid om afscheid te komen nemen van belangstellenden. Dit hadden we bewust gedaan om ook momenten van rust voor ons zelf te hebben. Dit zouden we nog twee keer doen n.l. dezelfde avond en woensdagmiddag. Wilma en Peter hadden er behoorlijk wat moeite mee om Christel nog aan te raken, laat staan om te kussen. Ikzelf vond het fijn om haar nog over haar bolletje te strelen en ik heb haar nogal wat afgekust. Dit ook voor hen, op een gegeven moment lukte het Peter ook weer om Christel te kussen. Wilma echter vond het maar akelig, ik moest ook elke morgen eerst gaan kijken of ze er nog mooi bij lag. De mensen van de DELA hadden gezegd dat er een mogelijkheid bestond dat ze zou kunnen verkleuren, dit vond Wilma een vreselijke gedachte. Op een gegeven moment wilde ze dat Peter, Niels en ik  samen met haar de handen vast hielden van elkaar en wilde zij Christel een kus geven. Dit deden we en wij vonden dit geweldig knap van haar, ze was er gelukkig  overheen en ze is hierna nog regelmatig terug gegaan om bij haar te zijn. Wilma had het er vreselijk moeilijk mee dat ze als moeder het niet op had kunnen brengen om te helpen bij  het aankleden en opmaken nadat ze overleden was. Ze was wel erg trots op mij dat ik dit wel had op kunnen brengen, echter ik vind dat als je van iemand houd dit niet ophoudt bij het overlijden. Gelukkig dat ik het wel kon en ik heb ook mede namens hen gedaan. Ikzelf heb een enorme bewondering voor dat wat Wilma heeft opgebracht gedurende Christel’s ziek zijn, hoe moeilijk ze het ook had met zichzelf, ze cijferde zich meermaals weg om er voor Christel te zijn. Toen de tekst van de dienst geschreven was moest er nog meer muziek uitgezocht worden, dit omdat het een dubbele dienst was en we dus ook meer tijd hebben. Toen Ans van der Staak binnen kwam aan het einde van de middag en zichzelf voorgesteld had kwam ze met de vraag wat willen jullie? Ik had de lijst met wensen al klaar en ook de dienst was al uitgeprint, dus was het eerst kijken en bespreken wat onze wensen waren. En vervolgens heb ik haar de dienst gegeven, met daarbij de vraag wat zou ik aan moeten passen en waar is er ruimte voor muziek te draaien en de persoonlijke woorden uitgesproken door Anita, Lianne, Ruud en mij voor te dragen. Ze beloofde ons om dit door te lezen en nog dezelfde avond via de e-mail door te sturen waar de momenten tussen pasten. Volgens ons vond ze het wel prettig om op deze manier te moeten werken, geld verdienen en er niet zoveel voor hoeven te doen. Ze vertelde later dat ze dit in haar loopbaan pas een keer eerder had meegemaakt, dat de dienst zou worden gedaan door de nabestaanden. Toen ze tegen 18.00 uur weg was zijn we maar snel naar de fritestent gegaan want om 19.00 uur was het al weer gelegenheid tot afscheid nemen. En ook die avond was het weer erg druk. Op deze dag had de rouwadvertentie in het Eindhovens Dagblad en er had ook nog een ander stukje in gestaan, n.l. dat het meisje, wat in de Weddingplanner op tv was getrouwd is overleden. Hierom zijn wij heel erg boos geworden, dit omdat het een koude opsomming was geweest van een aantal feiten die ze uit de advertentie hadden gehaald en wat ze gehaald hadden uit het stukje na hun huwelijk. Het meest boos waren we dat er niet eens een belletje was geweest of dat wij het goed vonden dat ze dit plaatsten. Ik ben hierover aan het bellen gegaan met de redactie, maar er was niemand bereikbaar en ze zouden terugbellen. We zijn die avond vroeg naar bed gegaan, zo omstreeks 22.30 uur omdat we bekaf waren. Nu is slapen al een erg groot probleem, dit lukt al een aantal weken niet meer zonder slaappillen. Maar goed elk uurtje wat je rust is er een.

 

3 maart 2004

 

‘s Morgens vroeg opgestaan en het slapen is weer slecht gegaan. Ik had een e-mail gekregen van Ans met daarop de indeling van de dienst en dat er nog wel ruimte was voor meer muziek. Zo tegen 08.00 uur weer aan de dienst begonnen om in te vullen waar welke muziek en gedichten komen. Het was een heel gepuzzel, welke muziek er nog bij gezocht moest worden. En of dit ook Christel haar smaak zou zijn. Ook heb ik de dokter gebeld voor medicijnen voor morgen om rustig te blijven indien we dat nodig vonden. Toen we deze binnenkregen van de apotheek hebben we er ook een paar meegegeven aan Marij. Deze middag was de laatste mogelijkheid om afscheid te nemen voor belangstellenden, en ook nu werd er weer volop gebruik van gemaakt. Een aantal vriendinnen van Christel kwam voor ons en durfden niet echt naar haar toe te gaan omdat ze dachten dat het eng zou zijn. We hebben het besproken met hen hoe ze er bij lag en tenslotte zijn ze toch gaan kijken en waren ze er blij mee dat toch zijn gaan kijken.

Na afloop van het bezoekuur zijn we zelf nog even met zijn allen bij haar geweest om even nog bij haar te zijn. Toen werd het tijd om nog wat kleine dingetjes te regelen voor de dienst, we wilden in de Pitstop een aantal foto’s projecteren op een scherm en die moesten nog uitgezocht worden en op een cd-rom gebrand worden. Peter was hier druk doende mee, samen met Jan zijn vader. Wilma, Anita en Marij gingen aan het eten beginnen omdat het toch heel belangrijk is om goed te eten, zeker in deze hectische periode. Ik heb nog een keer aan Christel de dienst voorgelezen en volgens mij was ze het er wel mee eens. Nadat we gezamenlijk gegeten hadden, gingen de meeste weer naar huis. Eerst hebben we nog met zijn allen tv gekeken bij Christel in de unit, haar favoriete soap goede tijden slechte tijden. Maar wel met ondertiteling, zodat ze het kon volgen als er weer doorheen gekletst werd. Het gevoel erbij wat we hebben, komt overeen met de titel van de soap. Maar wat het zal worden zijn we het meest bevreesd voor het tweede gedeelte van de titel. Hierna ging Marij naar huis en bleven we alleen achter. Dit is waar we eigenlijk ook op gehoopt hadden, echter tegen 20.30 uur kwamen mijn broer Eddy met zijn vriendin Petra en mijn schoonzus Lenie met haar dochter Danielle. Ook Ruud kwam weer langs zoals gewoonlijk, hij behoort bijna tot het interieur. Dit was toch wel heel erg prettig om toch nog gezamenlijke herinneringen aan Christel op te halen. Danielle is nog een tijdje met haar alleen geweest in de unit, zij waren heel erg dikke maatjes geweest. Alleen de laatste twee jaren is het contact wat minder geweest. De jongens Peter, Niels en Ruud gingen in de loop van de avond wat toeren met de auto, en wij kletsten nog wat door totdat we vermoeid waren en naar bed gingen. Het was heel erg dubbel om dit te doen, je weet dat het de laatste nacht was dat ze nog thuis was.

Zoals gewoonlijk deden we het dagelijkse ritueel van welterusten wensen, kussen en de lichtjes uitdoen. En toen zelf maar proberen te gaan slapen, met de benodigde slaappillen.

 

4 maart 2004

Laatste wijziging op: 09-03-2011 12:41